او سه رساله‌ٴ يهودا حَيّوج (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ دهم‌) را درباره‌ٴ دستور زبان عبري در سال 1140 در روم‌، دو رساله‌ٴ اخترگويي تأليف ماشاءاللّه را پيش از 1148، و شرح بيروني بر زيج خوارزمي را در 1160 در ناربُن از عربي به عبري ترجمه كرد. كتاب آخري تنها از راه ترجمه‌ٴ ابن عزرا شناخته‌ شده است‌.
ذهن ابن عزرا تركيب غريبي بود از اصول تعقلي و رازگرايي‌. آثار او تمايل عميقش را به‌ مربع‌هاي وفقي و خصوصيات رمزي اعداد نشان مي‌دهد. او نوعي دستگاه عددنويسي ده‌دهي را ارائه كرد، شامل نه حرف اول الفباي عبري به‌علاوه‌ٴ دايره‌اي براي صفر، كه داراي ارزش مرتبه‌اي‌ بود. مسئله‌ٴ شامل حاصل‌ضرب كسرهاي مختلط. شرح قاعده‌ٴ تصفيه‌1 (كه به ايوب بن سليمان‌ نامي نسبت داده شده‌) براي حل معادله‌ها. مثلاً داده شده‌

m(ax+b ) + c = 0

ax + b = y                                       اگر
my + c = 0                        در اين صورت  
y = -c ∕m
ax + b = -c ∕m

كه به آساني قابل حل است‌. يكي از قديمي‌ترين صورت‌هاي مسئله‌ٴ حساب به تركان و مسيحيان‌ موسوم است‌. تركيب‌هاي r شيأ از n شيأ. ابن عزرا دريافت كه Cn,r = Cn,n-r.
رساله‌هاي او درباره‌ٴ اخترگويي هم در ميان يهوديان و هم مسيحيان تأثير عميقي داشت‌. رواج آنها را در جهان مسيحيت از فراواني ترجمه‌هايش مي‌توان دريافت‌. قديمي‌ترين اين‌ ترجمه‌ها در 1273، به‌وسيله‌ٴ يك يهودي به نام هاگين‌2 به زبان فرانسه در خانه‌ٴ هانري بات در مالين صورت گرفت‌. ترجمه‌ٴ فرانسوي اساس ترجمه‌هاي لاتيني متعددي شد: هانري بات‌ 1281 ـ 1292، پتر آبانويي 1293 ،3و آرنولد كنكمپوايي در آغاز سده‌ٴ چهاردهم‌. هم‌چنين‌، مارين اهل اوسكا (يا وشقه‌) در آراگون متن عبري را به كاتالاني‌، و ترجمه‌ٴ كاتالونيايي را لويي‌ دو آنگولو در 1448، به‌لاتيني ترجمه كرد. بدين‌ترتيب‌، معلومات عربي درباب اخترگويي‌، كه‌ ابن عزرا آنها را به‌زبان عبري گرد آورده بود، از راه‌هاي مختلف به‌جهان لاتيني رسيد.
تفسيرهاي ابن عزرا بر ((عهد عتيق‌))، گرچه مستقيماً مورد نظر نيست‌، حتي در خارج از حوزه‌ٴ